Het leven van een karpervisser en de vrouw achter hem.

 

 

De hoofdnoot van dit artikel is gewijd aan de vrouw achter de karpervisser. Ik snijd een onderwerp aan, dat in karpermagazines maar zelden aan bod komt. Een item, dat aan de waterkant, uitgezonderd schunnige moppen, vuile praat of opschepperij, bijna nooit wordt besproken. In veel sporten wijdt men goede prestaties van een bepaalde speler, aan een sterke vrouw die achter hem staat. Ik ben van mening dat dit in het karpervissen, net hetzelfde is. Een tweede zaak die ik wil bespreken is de aparte levenswijze, van een echte karpervisser.

Verder wil ik ook ingaan op bepaalde facetten binnen de visserij waarover ik een welbepaalde mening draag. Dit zal ik trachten toe te lichten, aan de hand van avonturen die ik de afgelopen jaren beleefde aan de waterkant.

 

Zelf maak ik deel uit van een klein gezinnetje, bestaande uit mijn vrouw en ons dochtertje. Deze combinatie zorgt ervoor dat de frequentie, waaraan ik pakweg drie jaar geleden ging vissen, met forse maten is afgenomen. Dit is één van de eerste factoren, waarmee je wordt geconfronteerd, als je beseft het leven niet alleen uit karpervissen bestaat. Nu vertoef ik veel minder aan de waterkant, maar tracht ik des meer te genieten. Toen ik enkele jaren geleden bijna drie à vier dagen, aan één of andere oever bivakkeerde, zorgde dit soms voor een gevoel van gewoonte. Het gebeurde dat deze gewoonte soms overging in verveling.

 

Doch blijf ik karpervisser in hart en nieren en gaat er geen dag voorbij, waarbij er niet over onze hobby wordt gesproken. De afgelopen jaren heb ik mij met plezier laten opslorpen door het karperwereldje, met als gevolg dat ik betrokken raakte bij een aas -en materiaalfirma. Lid zijn van zulke teams vraagt enig engagement, waarin ook wel wat tijd slurpt. Heel vaak spendeer je die tijd, door aanwezigheid op een beurs, een meeting, een opendeurdag, etc.…en dus niet tijdens het uitoefenen van de hobby.

 

U leest het hierboven goed, ‘niet tijdens het uitoefenen van de hobby’. Dit wil zeggen dat we nog vaker weg van huis zijn.

 

Wanneer een karpervisser, één van zijn trips voorbereidt, gaan daar vaak weken aan vooraf.  Telefoontjes naar de vismaat, aasbestellingen, aanvullen van het materiaal, jullie weten wel waarover ik het heb… In mijn geval zijn de laatste twee dagen voor een sessie, het meest hectisch. Waardoor ik eigenlijk nog amper beschikbaar ben voor men gezin. Daarna begint de eigenlijke trip, waarbij we vaak één à twee weken of soms nog langer weg van huis zijn. De vrouw blijft alleen achter, de man kruipt achter zijn hengels…

 

Wanneer we dan weer thuis zijn, moeten de vrienden en teamleden de dag daarna, op de hoogte worden gebracht van de vangsten. Foto’s moeten worden verstuurd, het materiaal wordt opgebeurd en opgeborgen.

Opnieuw enkele opofferingen van de ‘vrouw achter de karpervisser’…

 

Dit eerste gedeelte is geschreven uit een vorm van respect naar de meest belangrijke persoon in mijn leven, die mij ondanks alle ongemakken, laat doen wat ik het allerliefste doe. Velen zullen het met mij eens dat achter deze woorden van enig sentiment, een grote pacht van waarheid schuil gaat. Uiteraard, zal niet iedereen zal zich aangesproken voelen bij het eerste onderwerp van dit artikel, maar het tweede punt dat ik wil aankaarten, gaat volgens mij werkelijk elke karpervisser aan.

 

Wij hebben allemaal gekozen voor een fantastische hobby, een bezigheid die ik waarschijnlijk de rest van mijn leven zal uitoefenen. In mijn logboek staat in grote letters geschreven ‘Carp fishing – A way of life’. Het is gewoon niet anders. Onze hobby vraagt zoveel tijd en aandacht, dat er nog maar zeer weinig uurtjes resteren voor andere bezigheden of voor vrienden die geen bindingen hebben met het karpervissen. Pakweg tien jaar geleden, had ik een grote vriendengroep buiten de hobby, nu zijn daar slechts een handvol ‘echte vrienden’ van overgebleven. De grote vriendgroep situeert zich nu binnen de visserij. Maar ik neem niemand iets kwalijk. Als karperfanaat sluit onbewust sommige vrienden uit, omdat je gewoon zo veel mogelijk tijd aan de waterkant wilt doorbrengen.

Ik durf stellen dat karpervissen, zoals ik het zie, geen normale vrijetijdsbesteding is, maar meer een passie, zeg maar een manier van leven. Ik heb het ooit al eens verwoord in een vorig artikel, met de volgende woorden.

Karpervisser ben je niet plots, maar word je door de jaren heen en vaak van kleins af. Thans zo verging het mij…

 

Een derde onderwerp dat ik zou willen bespreken is het relativeren van vangsten en de daar bijhorende gewichten. Verderop in het artikel zou ik dit willen illustreren, aan de hand van verhaal waarin ikzelf een hoofdrol mocht spelen. Vaak hoor ik collega-karpervissers terugkeren van een trip (al dan niet in het buitenland), met bijna ongelooflijke vangstcijfers. Even vaak hoor je berichten van net het tegenovergestelde. Elk verhaal moet je volgens mij in de juiste context kunnen plaatsen. Tegenwoordig kan je op een water toekomen en je kreupel vangen zonder daarvoor enige inspanning te leveren. Ik bedoel daarmee de typische betaalwateren waarover al zoveel is gesproken en geschreven, dat ik dat niet opnieuw ga doen. Dan zijn er ook betaalwateren, die wel een goed management voeren en waar menig karpervisser zich goed uit slag kan trekken, mits het nodige inzicht en kennis. Velen onder ons laten dit type van water achter zich en bevissen uitsluitend ‘openbaar’ water.

Er bestaat ook zoiets als syndicaatwater, dit is opnieuw een ander fenomeen. Ze zijn verschillend van elkaar, hebben elk hun eigen beheer, maar hebben vaak dezelfde correcte normen en waarden. Privéwater is dan weer een exclusiviteit waar elke karpervisser van droomt. Een buitenkans, die meestal mooie vangsten met zich meebrengt.

 

Iedereen zal het met mij eens zijn, dat de vangsten op de hierboven beschreven watertypes, vaak uiteenlopend kunnen zijn en ze juist vanwege hun verschillend karakter niet met elkaar vergeleken kunnen worden.

 

Sommigen onder ons treffen ooit het geluk om op een privéwater aan de slag te kunnen gaan. Enkele jaren geleden ging ik met klein hartje bij een plaatselijke kippenboer aanbellen, ergens in de buurt van mijn woonplaats. De boer was tevens beheerder van een prachtig landgoed, met een daar bijhorende lap water van ongeveer 10 hectare.

 

Op één of andere manier raakte ik in de gratie van de man die mij toegang kon verschaffen tot een voor mij exclusief water. Er werd afgesproken dat er slechts tweemaal per jaar mocht worden gevist. Achteraf beschouwd, heb ik er op een goede drie jaar tijd, minstens een keer of tien mogen vissen. Telkens ik een sessie op het water had afgerond, schonk ik de vriendelijke man, uit dankbaarheid, een flesje wijn of sterke drank. Iets wat hij enorm op prijs stelde…

 

Ik heb op dit water in alle periodes van het jaar gevist en enkele van die sessies zijn mij nog nauw bijgebleven.

De allereerste keer was het putje zomer en sloeg ik er in om op drie dagen tijd, vierentwintig karpers te vangen, met daarbij meer dan vijftien stuks boven de 15kg en één vis die de grens van 20kg overtrof. Het water zelf, had een droomdecor. Aan de oeverzijde van het water loopt het op sommige plaatsen vrij steil af naar beneden, op andere plaatsen zijn er grote grindplaten en een traag aflopende schuine kant. De plas heeft de vorm van een vierkant en is omringd met bos en bomen, waardoor er tevens schaduwzijde en een zonnekant is. Het water bevat verschillende plateaus, waarvan ik er één in het bijzonder wil bespreken. De hotspot in kwestie is gelegen in het midden van het meer en heeft de vorm van een banaan. Met een lengte van ongeveer 10m en een breedte van om en beide 2 m. De diepte varieert van 1m tot 70cm. Aan weerszijde loopt het talud steil af naar een diepte van 4 m. Nooit eerder had ik op zo’n merkwaardige stek gevist. Aanvankelijk liep het op deze stek als een trein. Wanneer ik mijn lijn opnieuw ging uitvaren, gebeurde het vaak dat ik azende karpers kon spotten, op de plek waar ik mijn haakaas ging droppen. Die bewuste eerste keer dat ik het water mocht bevissen, kwamen er op zijn minst vijftien karpers van deze plaats vandaan. Vreemd genoeg lukte het mij daarna nooit meer, om op die plaats nog een grote hoeveelheid vissen te vangen, zelfs niet in de buurt ervan. Het kan gewoon niet anders dat de karpers, na verloop van tijd door hadden dat er gevaar schuilde op deze stek. Toen ben ik ook tot de conclusie gekomen, dat ik waarschijnlijk niet de enige was, die het water ooit had bevist.

 

In een periode van ongeveer drie jaar, ben ik dan nog verschillende keren teruggekeerd. Op het einde moest ik besluiten dat ik bijna alle vissen had gevangen. Vele karpers heb ik drie à vier keer gevangen, waaronder ook de toppers van het water. De grootste vis van het water, betrof een magistrale spiegel die ik zowel op voorjaar, zomer

en wintergewicht kon vangen. Op topgewicht was het een vis, die vlotjes 22 à 23kg kon wegen. Daarnaast ving ik nog twee andere vissen, die bijna voortdurend flirten met de grens van 40 pond. Stuk voor stuk, waren het karpers, vaak stokoud, met een eigen ongekende schoonheid. Uiteindelijk kon ik besluiten dat het water, een bestand had van een kleine vijftigtal karpers, waarvan ik er iets meer dan de helft boven de 15kg mocht vangen.

 

Het was gewoon een superleuke tijd. Ik had voor even, mijn eigen karperwater, om op mijn manier naar mijn hand te zetten. Spijtig genoeg begon ik na een tijdje als snel vissen te dubbelen, waardoor ik ging vermoeden dat het mooie bestand van het water, niet al te groot zou zijn.

 

Ik ging het water steeds te lijf met de Exotic Fruit-mix boilies van The Boilie Factory, die ik in het begin van een vistrip over een aanzienlijke oppervlakte van het water verspreidde. De stekken die bevist worden, werden iets geconcentreerder aangevoerd. De meeste vissen werden verschalkt door een opvallende pop-up of een snowman presentatie. Ik bied mijn rigs aan op een eenvoudige ‘klassieke’, maar efficiënte wijze. Het materiaal dat ik daarvoor gebruik, komt allemaal uit assortiment van Ashima.

 

Zoals eerder vermeld, had ik daar een fantastische tijd, maar ook hier moet je alles in de juiste context plaatsen en kunnen relativeren. Er was een seizoen dat ik tijdens mijn eerste vistrip in de maand maart, reeds meer dan twintig vissen kon vangen. Bijna allemaal met een gewicht variërend tussen de 15 en 22kg. Ik vond het geweldig, maar iets verderop zaten kameraden te zwoegen om een vis op de kant te krijgen. Als zij dan op twee dagen tijd, op een water dat aangeschreven staat als zeer dressuurgevoelig, twee achtenswaardige mooie vissen kunnen vangen, is deze prestatie evenwaardig aan de mijne, zo niet nog knapper.

 

Deze boodschap wens ik mee te geven aan alle karpervissers, staar je niet blind op cijfers, hoe fantastisch het allemaal klinkt, beleef je eigen visserij en geniet er gewoon van. Het leven van karpervissen is soms heel mooi maar vaak is het ook verdomd hard. 

 

Aan alle mooie liedjes komt natuurlijk een einde en dus ook aan dat van mij. Omdat de kippenboer al een aanzienlijke leeftijd had bereikt, was hij van zin om zijn activiteiten stop te zetten, om daarna van zijn welverdiend pensioen te gaan genieten. Een jaar na zijn pensioen waren er de eerste geruchten van de verkoop van het domein en anno 2010 kreeg ik te horen dat er een nieuwe eigenaar was, waarop meteen werd besloten dat er niet meer mocht worden gevist.

 

Ik vond het immers wel jammer, maar het laatste jaar had ik er bijna niet meer gevist. De uitdaging was er af, geen enkele karpervisser wil elk jaar met dezelfde vissen naar voren treden.

 

Toevallig kwam ik kort daarna, door werkomstandigheden met iemand in contact die woonachtig is, in een ander gedeelte van het land. Toen ik er voor het eerst kwam, wist ik niet wat ik niet goed waar ik het had. Toen ik door de tuin van de eigenaar zag, keek ik uit op een vlaai water van minstens 20 hectare. Wonderwel kreeg ik iets geregeld om op dit water aan de slag te mogen gaan. Tot op heden ben ik er één keer voor een weekje gaan vissen, met een mager resultaat van één vis, weliswaar in de vorm van een prachtige 18kg spiegel. Of dit water nog een groots vervolg zal krijgen, is voor mij op dit moment nog één groot vraagteken.

 

Om mijn verhaal af te ronden wens ik nog één onderwerp aan te halen. Fotografie speelt een cruciale rol binnen mijn visserij. Een goede foto van een mooie vangst vind ik immens belangrijk. Een goede foto is volgens mij onderhevig aan verschillende criteria. Ik bedoel hiermee o.a. de meest geschikte achtergrond, de beste lichtinval, de juiste houding met de karper, enz… Als ik een karper laat fotograferen moet alles tot in de puntjes in orde zijn. Ik gruwel van een auto, een tent of een emmertje water op de achtergrond van de foto. Zelfs het hoekje van een onthakingsmat zie ik liever niet. In uitzonderlijke omstandigheden, ben ik genoodzaakt gebruik te maken van de zelfontspanner op mijn fototoestel, maar zelf dan ‘tracht’ ik de perfectie na te streven. Ik ben van mening dat een mooie vangst moet worden gekoesterd en dat doe ik op twee manieren, in mijn hoofd en op de plaat van een foto.

Als ik soms terug kijk naar foto’s van vroeger, denk ik terug aan dat speciale gevoel dat je hebt na een mooie vangst. Het is net voor dat speciaal gevoel en de unieke foto’s die daar aan vasthangen, dat ik al die opofferingen maak en mijn hobby…karpervissen, zo graag uitoefen.

 

Uiteraard zal niet iedereen hierover op dezelfde manier denken, maar dan kom ik al snel terug op wat ik in het verleden vaak heb geopperd. Elke karpervisser beleeft ‘zijn’ visserij en moet daarvoor worden gerespecteerd.

 

 

Michael Aubry